Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/230

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ու սարսափով, վախից զգույշ կոխելով, ցատկում ենք քարից քար, ընկնում գետափի բանուկ ճանապարհը:

— Անդո՛, քեղն ո՞վ է տնկում։

— Օձը,— լրջությամբ և մեծի շեշտով պատասխանում է ընկերս։ Եվ համոզումը, որ օձը հողի մեջ թաղում է քեղի սերմը, ինչպես զիզին՝ կոտեմը, ու հետո ծլում և մեծանում է լայնեզր, ճեղքված տերևներով քեղը, որի տերևի կպած տեղը մրմռում է,— այդ համոզումն արմատանում է իմ մեջ։

— Անգո՛ էդ քեզ ո*վ է ասել։

— Չոլախ Եգորը։

— Բա նրան ո՞վ է ասել:

— Ո՞վ պիտի ասի։ Իրա գլխիցն է դուրս բերել։

Ու Նեղը չհասած, շորներս հանում ենք, կռնատակին դրած վազում։ Արդեն փրփուրների միջից մեզ են կանչում արևից խանձված մանուկները։

Անդոն քարից գցում է իրեն, օդի մեջ պտույտ անում և թաղվում փրփուրի ամենախոր տեղը։ Ապա գորտի նման դուրս է թռչում, պառկում տաքացած քարերի վրա։ — Անգո՛, կովը քեղ կուտի՞։

— Չէ՛, կսատկի։

— Գոմե՞շը:

- Չէ՛։

— Զի՞ն։

— Չէ՛… Մենակ ուղտը կուտի։

— Բա նա չի սատկո՞ւմ։

— Չէ՛, ուղտը ոչ օձից կվախի, ոչ քեղից։ Նրա թուքը լեղի է, օձի կծածի նման կվառի:

— Ո՞վ ասեց էդ։

— Ուղտապանը,— և մեջքի վրա ընկնում է ջուրը:

Իսկ ես նայում եմ ամառվա հստակ երկնքին։ Մի ծուռվիզ ամպ լողում է, կարծես տափարակում արածում է տկլոր ուղտը։ Նայում եմ ամպին և մտածում, թե Անդոն ե՞րբ է հարցրել ուղտապանից։ Երևի նավթ առնելուց.