Էջ:Collection works of Dikran Chokurian.djvu/124

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ձակ խոպան դաշտն մը վրայեն կքալեին: Դաշտն ընդարձակ էր, ամայի ու վերջին հունձքի մը հետքերը տակավին կնշմարվեին հարդի փայլուն գեղինովը,որ կտարածվեր արևեն կիզված ածուներուն մեջ:

—Լ՛ավ էր, Գոգոր, լա՛վ էր աս տարի հունձքը:

—Մենք ալ լավ գործեցինք, Սիմոն, եթե հունձքը լավ չլիներ, ինչպե՞ս էշերը կրնայինք տքացնել:

—Ճի՛շտ է, տղա, ճի՛շտ է, — գոչեց ուժեղ ծիծաղով ամենեն տարեցն՝ Ակոն, ու շարունակեց,—է, աս ձմեռ ալ տղերքը հանգիստ թուլ ապրին, աս քանի տարի կա, որ շենք շնորք ձմեռվան պարեն մը չշտկեցինք:

Ուերեք անձերը նայեցան վստահությունով էշերու, գոչեցին միաշունչ. —Հո՛, հո՛, հո՛,— ու խթեցին երկար չպուխներով էշերուն, քամակները: Էշերն իրենը ընթացքները երագեցուցին՝ ականջնին ցցած զոռալով: Այս համերգը երեք հայերուն ուժ տվավ, ու երեքն ալ ավյունով սկսան երգել.

Ծկուր կապեմ սուրը մոջքիդ,
Ասպար կապեմ քո վզին,
Եվ հայրենյաց սուրբ դրոշակը
Թող ծածանի աջ թևիդ:

Հույս մը լեցուց երեք հայերուն սիրտը: Երեքին ալ կուրծքերը բարձրացան ու շնչեցին դաշտերու առույգ մթնոլորտը: Ակոն կասկածի ակնարկ մը նետեց դաշտին չորս ծայրերն ու գոչեց.

Ճչեցե՛ք, տղաք, ձեր ուզածին պես, մարդ—անասուն չիկա: Աստված ձեր ձայնը կլեսե ու հայուն կողորմի, դաշտին վրա երկինքը մոտիկ է:

Հով մը հեռավոր, ծածուկ ծաթրիններուն, վայրի ռեհաններու շունչը կանցներ ճամբորդներու մոտեն ու կոճուկներուն, վայրի ռեհաններու շունչը կանցներ ճամբորդներու մոտեն ու կոճուկներուն թեզանիքները փեղկերու պես կճոճեր: Մարդիկ կքալեին, ու դաշտն անծայլ կթվեր: Կրկին Գոգոր իր ձայնովը մեներգեց.

Հովեն, սարեն ուստի՛ կուգաս՝ Ազատություն դուն անուշ ձայն, Հովեն, սարեն ուստի՛ կուգաս՝ Իմ հայրենի անուշիկ ձայն:

Կրկին կդանդաղեին էշերն իրենց ընթացքը, ու քայլերն ավելի մեղմ կբացվեին: