Էջ:Collection works of Sibil.djvu/287

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ըլլալուն՝ չէի ուզեր, որ անծանոթի մը ձեռք անցնի:

— Շատ իրավունք ունիք, բայց գոնե կը հիշե՞ք, թե ուր թողեցիք:

Լուսիկ իր կարճատեսի աչքերը ավելի փակեց թարթիչներուն կրկնակ շարքը իրարու մոտեցնելով, և վայրկյան մտ այնպես մտածելե ետքը:

— Կարծեմ օրիորդին դարդասենյակը ձգեցի, ըսավ հուսալով, որ Տիգրան զայն բերելու համաև վեր ելլելով. մինակ պիտի գտներ այնտեղ Բուբուլը Գառնիկին հետ իր սիրո եղերերգությունը բացագանչած պահուն, բայց այն ցրտությամբ ըսավ.

— Նստեցե՛ք հանգիստ ըրեք դուք, ծառա մը ղրկեմ փնտռել տալու համար:

— Չէ՛, ես կերթամ, հարեց Լուսիկ և առաջ նետվեցավ, միշտ կարծելով, թե Տիգրան հետևեն պիտի գար զինքը այդ հոգնութունեն աղատելու համար, բայց ան իր տեղը մնաց:

— Այն ատեն, դավադիր աղջիկը իր ծրագիրը փոխեց. և քիչ ետքը վերստին Տիրգարնին քով դարձավ անտարբեր կերպարանք մը առած:

— Կորուստներդ գտա՞ք, օրիո՛րդ, հարցուց երիտասարդը:

— Չկրցա փնառել:

— Ինչո՞ւ համար:

— Վասնզի զարդասենյակին մեջ օր. Բուբուլ մոսևիռ Գումարյանին հետ առանձին նստած՝ ցած ձայնով մը կը խոսակցեին: Մտածեցի, որ ներս մտնելու անզգուշությունը մը պիտի ըլլար ու ետ դարձա:

— Ավելորդ զգուշություն մը ըրեր եք, պատասխանեց Գեղամոֆ անտարբեր, և առանց իր դեմքին վրա կասկած մը կամ անձկությունը մը արտահայտելու՝ հարեց. ես կերթա՛մ փնտրեմ: Ու հանդարտ քայլերով սրահեն դուրս ելավ:

ԻԵ

Գեղամոֆի ապարանքին հյուրերը կես գիշերեն ետքը ցրվեր էին. ամեն մարդ գացր էր ննջելու: Բուբուլ ալ անկողին