Էջ:Literature, Harutyun Surkhatian.djvu/405

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Հասավ ների այծը կոտրած աստիճանին, զգաց վոր մահը աչքի առաջն ե, բայց գյութված եր, վոտքը դրեց փայտի վրա։


Շարժվեց փայտը, լսվեց մի մայուն, և սիրուն ներին պտույտ գործելով ոգի մեջ, գնաց ջախջախվելոլ անդունդի քարերի վրա։


Մղկտաց Հասոն։ Հեյ վա՜խ, իմ սիրուն ների, — կանչեց սրտաբուխ: Բայց աչքը յերբ Զալխեյին ընկավ, մոռացավ ներիին։ Սրինգը գրեց բերնին և սկսեց ածել:


Վոչխարները տեսան ներիի վիճակը. կանգ առան, մտածեցին յետ գնալ, բայց դութված եյին, առաջ գնացին:


Փորձեց առաջին վոչխարը, յետ-յետ քաշվեց, առջևի վոտները բարձրացրեց և ուզեց թռնել: — Մի մայուն արձակեց և գնաց այծի յետևից։


— Վա՜խ, վա՜խ, իմ անմեղ վոչխար, — մղկտաց Հասոն:


Նայեց Զալխեյին, մոռցավ վոչխարին, ուժ տվավ նվագին։


Փորձեց յերկրորդ վոչխարը. մինչև իսկ թռավ, բայց կպավ աստիճանին, մի պտույտ գործեց, խղճուկ կերպով նայեց և գնաց դեպի խոր անդունդը։


— Թռեք, անցեք, իմ սիրուն վոչխարներ, — յերգում եր Հասոն.— թռեք, իմ թավամադ գառնուկներ, յեկեք ձեր տիրոջ մոտ:


Վոչխարները ել չեյին շարժվում, յետ—յետ եյին գնում:


Կատաղեց Հասոն—բացվածքը չեր տեսնում։ Վորքան սեր ուներ ու զգացմունք, ներշնչեց սրինգին, գեղգեղանքներով քարացրեց բնությունը... բայց վոչխարները յետ—յետ եյին գնում:


Ամաչեց աղան իր գործից, կիսամեռ յեղավ Զալխեն հուսահատությունից։


Փոխեց Հասոն յեղանակը։


Այժմ ինքն ել չգիտեր ինչ եր նվագում։


Դադրել եր քամին, կանգնել եր ջուրը, լռել ամեն ինչ:


Ո՞վ չի լսել «Լուր—դա—լուր»—ը, վորին չի դիմանալ վոչ մի քար սիրտ։ Վորին լսելով՝ կթրթռա սիրող սիրտը, կմարի։ Վորին լսելով՝ կգժվի սիրող աղջիկը. կգժվի և դեպի սիրածը կսլանա։


Սքանչելի յե նա, յերգերի փառքն ե նա։


Շարժվեցին վոչխարները, գլորվեցին շատերը։

Շարժվեց և Հասոն, կռացավ, տեսավ բացվածքը։

Հասկացավ ամեն ինչ, նայեց աղային։

Զգաց, վոր Զալխեն կորած ե իր համար, ինքն ել աշխարհի համար: