Էջ:Lusnyak.djvu/34

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ՄԱՀՎԱՆ ՄՈՏ
Վերջալույսը կը նվաղի.
հոգնած եմ, մա՜յր անուշիկ,
Կուրծքիդ վրա գլուխս հենած,
թո՜ղ որ պառկիմ ա՜լ հուշիկ.
Քնել, գիտեմ, թե կարող չեմ,
բայց կրնամ գեթ արտասվել,
Միտքըս տխուր այս վիճակիս
դեռ կը մնա անընտել:
Հովը ծառերը կը սարսե...
կը մսիմ ես մութին մեջ,
Թեև ցավիս սև կրակը
կը վառի ներսըս անշեջ:
Վերջըս մո՜տ է... վաղն աոավոտ,
երբ ծագե նոր արշալույս,
Սառ մարմինես շատոնց հոգիս
պիտի տված ըլլա խուլս:
Անկողնիս քով դուն ծնրադիր
ինծի խոսիս պիտի դեռ,
Ու անբարբառ իմ բերանես
ի զու՜ր սպասես խոսքեր.