Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/124

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ժ. Ժ. ՌՈԻՍՍՈՅԻ ՀԻՇԱՏԱԿԻՆ

Քեզ ո՛չ երբեք, Ժան-Ժակ Ռուսսո,
Պիտի մոռանա աշխարհ.
Անմահ ես դու, ոգի արգո,
Թեև հազար սահի դար։

5 Քո երկնաշունչ մեծ գործերը
Հավիտյան պիտի ծաղկեն.
Անթառամ է քո պսակրը,
Թո՛ղ ազգեր գան, թո՛ղ կորչեն։

Գիտեմ, վրադ շատ հաչեցին
10 Տգիտության շուները.
Քեզ շատ անգամ քարկոծեցին
Կեղծավորաց խումբերը։

Բայց դու մենա՜կ, մարդ քաջարի,
Միշտ անդղորդ, անսասան,
15 Կանգնած նման ապառաժի՝
Ձեռք պարզեցիր մարդկության:

Եվ ցնդեցիր հազարամյա
Շղթաները ծանրացած.
Հզոր ձեռքիցդ՝ այն երկաթյա
20 Կապանքն ընկան փշրված...

Թեև այսօր պիղծ բերաններ
Ոմանք, դարձյալ քո ընդդեմ
Ոռնան ինչպես քաղցած գայլեր,
Քե՞զ ինչ, չե՞ն «արք սևադեմ»։

25 «Աստ հանգչում է բնության մարդը,
Մարդը և ճշմարտությանն».

124