Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/127

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մինչ ստրուկ մարդիկ նստան մեր գլխին
Եվ մեզ կարծում են հող իրենց ոտքի,
Ու մենք մեզ կոխող ո՜տքը լիզում ենք.

Հիմի է՞լ խոսենք:

Հիմի է՞լ խոսենք, երբ Լուսավորչի
Բնիկ ժառանգի թևերը կտրած
Անարգ պարսիկը այս ու այն թեմի
Կարգում է տեսուչ ըստ յուր չար մտաց,
35 Եվ մենք դեռ՝ «կեցցե՛ արին» գոռում ենք.

Հիմի է՞լ խոսենք։

Հիմի է՞լ խոսենք, երբ ձեռք ենք տալիս,
Երբ ողջունում ենք մենք այդ չքերին,
Որ դրան շուն են, և մեզ տեսնելիս՝
40 Շուտ դիմակները դնում երեսին,
Այդպիսիներին դարձյալ պատվում ենք.

Հիմի է՞լ խոսենք։

Էլ մեր երեսին մնա՞ց մի կաթիլ
Ամոթի սուրբ ջուր, որ բերան բանանք։
45 Ո՛չ, թե չենք ուզում հողից հող կորչիլ,
Թշնամու արյունով մեր թրին ջուր տանք,
Ազգ, եկեղեցի փրկենք, ազատենք,

Ապա թե՝ խոսենք։