Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/40

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԲԱՆԱՍՏԵՂԾ

Նմանություն

Քանի բանաստեղծն չունի մուսայից
Մի բան երգելու հատուկ հըրաման,
Նորա քնարը միշտ մունջ է մնում,
Ինքը՝ անհոգի, անզոր ու անձայն։

5 Բայց երբ երկնքից կըփայլե հոգուն
Անաղոտ լույսը պայծառ արևին,
Նա կմոռանա բոլոր աշխարհը,
Այլ չի պատկանիլ նա այս աշխարհին։

Գրիչը ձեռին թղթի դաշտումը
10 Կվազե արագ, ինչպես եղջերու,
Ո՛չ ոք չէ կարող նորա հակառակ
Իզուր փորձ փորձել կամքը կոտրելու։

Նա այն ժամանակ սուր ունի հատու,
Կըրակ է թափում այրող բերանից.
15 Մուսան նորանով խոսում է մեր հետ,
Սիրտ է զմայլում նորա երգերից:

Նա այն միջոցին ոչինչ այլ բան չէ,
Բայց եթե թարգման մուսայի խոսքին.
Նորա ասածը, որ նա լսում է,
20 Մեզի բաշխում է զինչ գոհար անգին։

Ոչինչ դատավոր, ոչինչ իրավունք
Չեն այնքան սուրբ, ճիշդ, ջինջ, քան հայելի,