Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/85

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է




ԼՈՒՍԻՆ

Ո՜հ, լուսին, լուսին, արդեն քանի՛ դար
Դու երկնքումը փայլում ես պայծառ,
Բայց ո՛րքան ստեպ լուսավորում ես
Ուրախ դեմքի տեղ մի տխուր երես։
5 Քեզ խոր տխրությամբ չէ սպասում նա,
Որ չէր ստացել բաղդից մի հարված,
Որ գոհ յուր օրից հասած գիշերին,
Աղոթք է առնում վերև առ աստված։
Այլ քո ծագելուց մինչև մտանելդ
10 Աչքը քեզանից չէ հեռացնում նա,
Որի կորուստքը անչափ են կյանքում,
Որ արտասվում է յուր բաղդի վերա։
Ո՛հ, պայծառ լուսին, դու պայծառ լուսին,
Վկա չես միայն լոկ արտասուքի.
15 Դու ո՛րքան հաճախ քո խավար գահից
Տեսող ես լինում լուռ զարհուրանքի։
Քո ճառագայթով ո՛րքան փայլել է
Պողպատյա սուրը ծխված արյունում...
Թե հնար լիներ քեզ այդ րոպեին,
20 Խավարվիլ իսկույն գիշերի մթնում,
Լցվիլ արյունով, և այդ նշանով
Դողդոջուն աչքին այդ մարդասպանի
Երևել դարձյալ կապույտ երկնքում։
Թո՛ղ գեթ իմանար այդ չարագործը,
25 Որ կա մի վկա և խավար գործքի,
Որ երկնքիցը նորան նայում է
Մի դատապարտող խիստ, անմերժելի։