Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 3.djvu/284

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ



ծայրերը բացվել են արդեն,— երբ կխայտառակվին մեր ոխերիմ թըշնամիքը, և արդարությունը կառնու յուր վարձը։ Ծանիր, թշվառ, բայց սիրելի բարեկամ, որ այս բոլոր նեղությունները, որոնց մեք տանում ենք. Կալկաթայի պես վաճառաշահական քաղաքում, բոլորը այն հինգ անբարոյական մարդերի ներգործութենիցն է մեզ հասանում, նոցա, որ մեր նավաբեկության աղետքի մեգ մեզ անտես էին առնում։ Ո՛չ նեղոլ- թ(անը մ եծահոդությամ բ պետք է հաղթել։ Այնտեղ վարում էինք մի- պարզ կյանք միմյանց քաջալերելով ընդդեմ ահի և երկյուղի և սպառ¬ նալից թշվառ ութենների։ Եվ միշտ նկրաելով դեպի բարին, հեռանում էինք չարից։ Այս անպաճույճ կյանքը ինձ առավել սիրելի էր քան այն զեխ օրերը, որ ես անցուցի Փարիզի մեջ։ Բայց, ավա՛ղ, այն քաղցր օրերը անհետ կորան մշտնջենավորության օվկիանոսի մօջ, նոցա ավե- տտբեր լույսը շուտով ծածկվեցավ մարգերի չարության ամպերի տակ. միայն նոցա տխուր հիշատակներն են մնացել այժմ, որ անմոռանալի կացոլցանեն իմ տրտմությունս։ Մեր ոխերիմ թշնամիքր քամեցին մձր վերա յուրյանը դառնության մրուրը, և մեզ ստիպեցին միմյանցից բա¬ ժանվիր Նա հառաչելով էր ասում ինձ, վկա է աստված, որ ես մինչև մահս անմեկնելի կմնայի քեզանից, բայց դժնդակ բախտը հալածում է ինձ ամեն տեղ։ Ես քեզանից մարմնով միայն հեռանում եմ, հոգով միշտ• մոտ եմ քեզ։ » Գնա', ասացի ես ն որան, տարաբախտության ընկեր, գնա' բար¬ յավ, բա(ց չմոռանաս այն սուրբ դաշը, որ կնքեցիր իմ հետ։ Նա խոս¬ տանալով ինձ, հաստատ մնաչ յուր սուրբ ուխտի վերա, անջատվեցավ։ Նորա հեռանալուց հետո իմ ցավերս բազմացան, և ես օրե օր մաշ¬ վում էի։ Իմ ցավերս մի փոքր մոռանալու համար, ես շատ անգամ շրջում էի միայնակ Գանգեսի ափերումը։ Երբ զայրանում էր սրտիս 4Ւ շտր, այնուհետև դեպի սարերն էի փախչում ես, նոցա մեջ պատսպա¬ րան որոնելու իմ թշվառության երեսից։ Իմ միայնությունը ինձ առա¬ վել մաշողական էր, քան թե այնքան վշտերի կուտակությունքր. շատ աստանդական թափառելուց հետո, տեսանելով, որ ոչ մի տեղից լուսո Նշույլ չէ ծագում իմ վերա, ծունր խոնարհեցնելով բաց երկնակամարի տակ, իմ միայնության մեջ ձեռներս դեպի երկինք տարածանելով, ար¬ տասվալից աչքով աղոթք արեցի այսպես. «Սիրով խաշիդ, դառն վշտիս արիաբար տարայց Տէր, Եւ նահատակ չայն ասպարէզ արձանացայց անվեհեր. Ո'շ երկեայց ես, թէպէտ հարցի ինձ ի դիմի ողջ աշխարհ, ւրչ յուսաբևկ եղէց երբէք, թէպէտ անկեայց ի դժուար։ 2Я4