Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 4.djvu/370

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


шլ, ինչպես ամենուն հայտնի է, գանգատներուն ձայնը օր օրի կբարձրանար։

Մեր առաջադրած համառոտության սահմանը չներեր նե ալ` հարկը կստիպե, որ այս բողոքներուն բովանդակությանցը վրայոք քիչ մը տե¬ ղեկություն տանք:

Հին ժամանակներն սկսված սովորություն է ազգին մեջ քանի մը դիպվածներու առթով հոժարակամ մը տալ հանուն աթոռո` օրի¬ նակ. մարդ մը թե որ պսակվելու ըլլար, կամ թե որ մեկը վախճաներ, ասոնց տերերը, իրենց սրտեն ինչ որ փրթեր նե' բան մը կնվիրեին։ Այ- վազովսքի` առաջնորդ կոչվելեն `ի վեր այս հոժարակամ տուրքը անմեր- Ժելի ճարկի մ' էր դարձեր։ Պսակվող մարդը հոգևոր կառավարության կերթար իր քահանային, զինքը պսակելու հրաման մը առնելու, բայց հոգևոր կառավարությունը մինչև որ իր ուզած չափով և պսակվողի կա¬ րո ղութ են են ալ վեր մեծկակ գումար մը չփրցներ նե' հրաման տալը մրտ- քեն ալ չէր անցներ, հայտնի է թե իր հրամանն ալ աժան ծախելոլ հարկ չուներ, վասն զի բնավ մեկ քահանա մը չէր կրնար առանց հոգևոր կա¬ ռավար ո ւթ են են գրավոր հրաման ունենալու պսակի խորհուրդը կատարել: Առած գումարներն ալ' 3, 5, 10, 15, 20 և մինչև 50 և ավելի քարպովանց։ Վերջին աղքատը պետք է որ Д քարպովանց վճարեր։ «Ստակ չոմւիմ, կարողություն չունիմ, օրական մշակությամբ ապրող մեկն եմ» ըսելը, բնավ պատճառ մը չէր. վասն ղի կըսէին անոր. «աղքատ ես նե' ինչո՛՛ւ կկարգվի и, երբ որ հիմա 3,5 արծաթ տալ չես կրնար նե, կնիկդ ինտո՞ր պիտի պահես, աղքատին կնիկ պետք չէ»։ Թե որ ժամանակները ուզածներուս պես ետև առաջ խաղցնելու կա¬ րող ըլլայինք նե' չպիտի տարակուսեինք ըսելու, թե Անգղիո սքանչելի է֊ քոնոմիստ Մալթուսը իր թեորիի գաղափարը ասոնցմե է ուսեր, վասն գի անի, ինչպես որ Խորեն վարդապետն ալ իր էքոնոմի բոլիթիքի (քաղաքա¬ կան տնտեսության) դասերուն մեկուն մեջ ըսած էր, կքարոզե թե' сաղ¬ քատը սեր չուզեր, ստակ չանի՛՛ս մի, սիրելու ալ իրավունք չունիս»։ Մարդկությունը Եվրոպայի մեջ ատեն մը խավար ժամանակե ան¬ ցավ, երբոր տակավին շատ նոր և շատ կոպիտ կերպով կհիմնվեր ավա¬ տական հարաբերությունքը իշխանի և ստրուկի մեջ։ Այս խավարի և բարբարոսության ժամանակ էրիկ մարդիկ իրենց իշխանի դրոշին տակ Ասի երեք քահանայԼ րաղկացյալ ատյան մի է, որ Նախիջևանի մեջ եկեղեցական գործերս լն կնայիւ Անոր անգամները դնողը, կամ փոխողը առաջնորդն է, 370