Էջ:Muratsan, vol. 2.djvu/292

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Առնվազն մի հազար ռուբլու նվեր պիտի անես այդ անօգնական թշվառներին։

— Հազա՞ր ռուբլու, բայց ո՞րտեղից է ինձ այդքան գումար։

Բարեկարգիչը ծիծաղեց։

— Դուք երևի չէք հավատում ինձ։

— Ներեցեք, իհարկե ոչ։

— Բայց ես նույն չափ աղքատ եմ, որչափ ձեր քահանաներից յուրաքանչյուրը. ես էլ իմ ողորմելի ռոճիկով եմ ապրում։

— Բայց չէ՞ որ դուք հարուստ հորեղբայր ունիք։

— Այո՛, ես հո այդ չեմ կարող թաքցնել, բայց նա արտաքսեց ինձ յուր տնից, որովհետև ես չընդունեցի նրա առաջարկությունը՝ Խալաթյանի աղջկա հետ ամուսնանալու։

— Ճշմարի՞տ։

— Միթե կարո՞ղ եմ ես այդքան անամոթաբար ստել։

— Բայց քահանաները այդ չգիտեն։

— Դուք կարող եք նրանց հայտնել։

— Անկարելի է, չեն հավատալ։

— Բայց մի բան, որ ճշմարիտ իրողությո՞ւն Է:

— Չես կարող հավատացնել. նրանք կկարծեն, թե դիտմամբ ենք այդ բանը հնարել։

— Բայց չե՞ն տեսնիլ, որ ես իմ հորեղբոր տանը չեմ ապրում։

— Այդ դեռ չէ կարող ապացուցանել, որ հորեղբայրդ արտաքսել է ձեզ յուր տնից։

— Ի՞նչ պետք է անեմ ես ուրեմն։

— Եթե օր. Աստղիկի ընկերությունը թանկ է ձեզ համար, դուք պետք է իմ խորհրդին հետևեք։

— Բայց ես հնար չունիմ, ասացի։

— Անկարելի է, սիրելի բարեկամ. դուք գոնե ի սեր ձեր ապագա երջանկության՝ պիտի աշխատեք այդ գործը գլուխ բերելու։ Գնացեք ձեր հորեղբոր մոտ, ներողություն խնդրեցեք նրանից, հաշտվեցեք նրա հետ և նա անշուշտ կօգնե ձեզ։

— Իմ հորեղբոր մո՞տ… ավելի շուտով ես դժոխք կերթամ,