Էջ:Muratsan, vol. 2.djvu/66

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մայրը չընդդիմացավ և Ամալիան կառքը բերել տալով նստեց և շտապեց հյուրանոցը։

Հասնելով վեցերորդ համարին, նա ամուր֊ամուր բախեց դուռը, բայց ներսից բացող չեղավ։ Շուտով երևեցավ հյուրանոցի ծառան։

— Ո՞ւմն եք կամենում, տիկին,— հարցրեց նա Ամալիային։

— Իշխան Ջոմարջիձեն, մի՞թե նա այստեղ չէ:

— Ոչ, տիկին, նա այսօր դուրս դնաց այստեղից։

— Դո՞ւրս գնաց, ի՞նչ եք ասում. այդ անկարելի է։

— Այո՛, նա դուրս գնաց։

— Բոլորովի՞ն։

— Բոլորովին։

— Բայց նրա իրեղենները երևի այստեղ են։

— Ո՛չ, տիկին։

— Անկարելի է. նա չէր կարող հեռանալ այստեղից։

— Կարող եք ինքներդ համոզվել,— ասաց ծառան և հանելով գրպանից սենյակի բանալին, բացավ դուռը և դատարկ համարը ցույց տվավ թերահավատ տիկնոջը։

Ամալիան անզգայաբար ներս մտավ և աչք ածեց սենյակի չորս կողմը, կարծես աշխատելով գտնել յուր փախստականին մի որևէ անկյունում պահված։ Բայց երբ սենյակի դատարկությունը տեսավ, գլուխը սկսավ պտտիլ, և նա նստեց աթոռներից մեկի վերա:

— Բայց մի՞թե դուք չգիտեք, թե ուր գնաց իշխանը,- կրկին հարցրեց նա ծառային։

— Ո՛չ, տիկին. մենք միայն նրա կառքում նստելը տեսանք։

— Եվ նա ձեզ ոչ մի խոսք չապսպրե՞ց։

— Ոչ մի խոսք։

— Գուցե նա փոխվել է մի ուրիշ հյուրանոց, կամ գնացել է յուր տունը։

— Դարձյալ չգիտեմ։