Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/196

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


թագավորից: Նրան հարկավոր է անշուշտ իմ անձը... Այժմ ուրեմն հանելուկը լուծվում է։

-Քո ա՞նձը, տեր արքա. ի՞նչ թշնամություն ունի Ամրամը քո անձի հետ,-զարմացած հարցրեց Վահրամ սեպուհը։

Թագավորը կարծես շփոթվեցավ։ Նա զգաց յուր խոսքերի անպատեհությունը և աշխատեց խույս տալ բացատրություններից։

-Այդպես ուրեմն, մեր փոքրիկ գունդը նույնպես փրկված է։ Ինձանից հետո թշնամին հանգիստ կթողնե թե՛ նրան և թե՛ եգերացիներին,-ասաց թագավորը, առանց Վահրամի հարցին պատասխանելու։

Գևորգ իշխանը թագավորի խոսքը չհասկացավ. ուստի խնդրեց բացատրել իրան, թե ի՛նչ է կամենում անել։

-Այս գիշեր ես պիտի հեռանամ այստեղից,-ասաց թագավորը։

-Դո՞ւ, միայնա՞կ,-հարցրեց իշխանը։

-Այո՛։

-Ի՞նչ ճանապարհով։

-Եգերացոց պահանորդ գնդերի և թշնամու բանակի միջով։

Սեպուհն ու իշխանը զարմացած աչքերնին հառեցին թագավորի վրա։

-Պիտի հասկացնեմ եգերացոց ու սևորդյաց իշխաններին, որ Աշոտ-Երկաթին բռնելն ու Ցլիկ-Ամրամին հանձնելն իրանց ուժից մեծ գործ է։

Իշխանի սիրտն ուրախացավ, իսկ սեպուհի խոշոր դեմքի վրա փայլեց գոհության ժպիտ։

-Ես մինչև այժմ հավատարիմների ապահովության համար էի մտածում,-շարունակեց թագավորը, -բայց այժմ տեսնում եմ, որ հենց իմ անձն է եղել նրանց վտանգողը։ Ես, ուրեմն, կհեռանամ այստեղից, որպեսզի ձեր ճանապարհի արգելքը վերացվի։

-Դու հեռացիր միայն քո թանկագին անձը փրկելու համար, որովհետև աշխարհն սպասում է յուր թագավորին։ Իսկ մենք կարող ենք մինչև անգամ մեռնել, հայոց երկիրը շատ