Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/227

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ուրախ լուր ես բերել,-ասաց նա սառը ժպտալով և աթոռի վրա բազմելով։

-Ուրախ լու՞ր... այո, կցանկանայի բոթաբեր չլինել, բայց աստված...

-Ի՞նչ պիտի գուժես,-հարցրեց թագուհին անհանգստությամբ, աչքերն իշխանի վրա սևեռելով։

-Թագավորն ազատված է. պետք է փառք տանք աստծուն։

-Ի՞նչ կնշանակե այդ, իշխան, ուրեմն արքայական զորքերը ջարդվեցա՞ն։ Ամրամը հաղթանակե՞ց...

-Նա չհաղթանակեց, բայց մենք ամոթալի պարտություն կրեցինք։

-Չեմ հասկանում քեզ։

-Ամրամը մեզ պաշարեց մի կրճի մեջ։ Թագավորը փախչելով ազատվեցավ, իսկ զորքերի մեջ կռիվ չեղավ։

-Պատմի՛ր, ավելի մանրամասնորեն,-հրամայեց թագուհին։

Եվ իշխանը սկսավ մի առ մի պատմել թե՛ յուր դիմումների և թե՛ արքայի սպառազինման ու անհաջող ընդհարման բոլոր պատմությունը, ծածկելով, իհարկե, ա՛յն ամենը, ինչ որ ինքը կարևոր չէր համարում հայտնել նրան` թե՛ իբրև թագուհու և թե՛ իբր ամուսնու։

Երբ նա վերջացրեց, թագուհին շունչ առավ և կարծես գոհ իշխանի պատմածներից ասաց.

-Ուրեմն արյուն չթափվեցավ... և սակայն թագավորը փախավ, գլխակո՞ր... ամոթահա՞ր... այնպես չէ՞։ Փառք ամենակարող աստծուն. նա դատում է արդարությամբ...։

Եվ թագուհու դեմքի վրա փայլեց գոհության մի ժպիտ, որից սակայն անբաժան էր դառնության կսկիծը։

-Մեծափառ տիկին, դու ինձ ապշեցնում ես, մի՞թե արքայի պարտությունը ուրախություն է պատճառում քեզ,-հարցրեց Մարզպետունին թագուհու խոսքերից բոլորովին շփոթված։

-Այո՛, Մարզպետունի՛ իշխան։

-Բայց այդ պարտության նախատինքը վերաբերում է արքայական գահին և...