Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/25

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Իսկ Նսըրը վաղ թե ուշ կմտնե Դվին և կգրավե թե՛ կաթողիկոսարանը և թե՛ նրա կալվածները։

-Եթե ոստիկանը կտիրե մայրաքաղաքին, որի պաշտպանը բացակա թագավորն է, ի՞նչ կա զարմանալու, եթե նա գրավհ նաև կաթողիկոսարանը, որի պաշտպանը մի անզեն հոգևորական է,-հուզված խոսեց իշխանուհին, առանց մտածելու, որ այդ խոսքերով վշտացնում է թագուհուն։

Իսկ վերջինս ոչ միայն խոցվեց իշխանուհու խոսքերից, այլև ներքին վրդովմունքից գրեթե այլագունեց։ Բայց չկամենալով երևան հանել յուր հուզմունքը, կամաց-կամաց բարձրացավ բազմոցից և անուշադիր դեպի իշխանուհին` մեղմ ձայնով ասաց դայակին.

-Մայր Սեդա, ես հոգնած եմ, պատրա՞ստ է արդյոք հանգստարանս։

-Այո՛, սիրելի թագուհի,-պատասխանեց դայակը։

Թագուհին մի բռնազբոսիկ ժպիտով ողջունեց իշխանուհուն և իշխանիկին և բարի գիշեր մաղթելով նրանց, ուղղվեցավ դեպի առանձնարանը։ Սեդան և նաժիշտները հետևեցին նրան։

-Ի՜նչ արիր դու այդ, մայր իմ, ինձ էիր զգուշացնում ազատ խոսելուց, իսկ դու սուր ցցեցիր թագուհու սիրտը,-վրդովված բացականչեց Գոռը։

Գոհար իշխանուհին, որ յուր պատասխանը տվել էր միայն յուր որդու համարձակախոսությունից գրգռված և ոչ թե թագուհուն վշտացնելու մտքով, հիշեց նորից յուր խոսքերը և մնաց կարծես շանթահար:

-Ես չէի կամենում նրան վիրավորել... ես չմտածեցի... հանկարծ դուրս թռան իմ խոսքերը...-ընդհատելով և նվաղած ձայնով պատասխանեց որդուն Գոհարը և սաստիկ տխրեց։

Իշխանիկը բարկացած անցուդարձ էր անում դահլիճի մեջ։ Հանկարծ նա կանգ առավ և դիմելով մորը` հարցրեց.

-Մայրիկ, բոլո՞ր կանայք մոռացկոտ են քեզ պես։

-Ինչո՞ւ համար ես հարցնում։

-Ինչո՞ւ համար... Հիշո՞ւմ ես. հայրս յուր հրաժեշտի