Էջ:Muratsan, vol. 5.djvu/306

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Հապա գուշակիր.

— Ինչպե՞ս գուշակեմ. քաղաքում մարդ շատ։

— ՉԷ, մեր ծանոթներից է:

— Բայց ո՞վ է։

— Գուշակիր տեսնեմ,— կրկնեցի ես։

— Ասացի որ չեմ կարող։

— Շուբինը։

— Մի՞թե, այդ հետաքրքրական է,— ասաց Յուլիան ժպտալով։

— Այդքա՞ն միայն։

— Հապա էլ ուրիշ ի՞նչ։

— Չե՞ս զարմանում, ուրեմն, իմ մարգարեության վրա, որ ասում էի թե՝ շուտով Շուբինը իմ «ժողովուրդն» է դառնալու։

— Օ՜, ի՞նչ մեծ մարգարեություն ես արել. ո՞ւմ չէ հայտնի, որ նա հարյուրավոր երկրպագուներ ունի քաղաքում։

— Ունի, ես էլ գիտեմ, բայց բանն այս է, որ նա մինչև այժմ ծածկագիր չէր ստանում։

— Յուր հասցեով նամակ հո ստանո՞ւմ էր։

— Ինչո՞ւ չէ։

— Էհ, այդ նամակները չէի՞ն կարող գաղտնի զրույցներ պարունակել։

— Չեմ կարծում։ Նման նամակները «ցպահանջ» են գրում միշտ։

— Որ ապահովապես տիրոջ ձե՞ռքը հասնի,— հարցրեց Յուլիան ժպտալով։

— Անշուշտ։

— Ի՞նչ հասցե ունի Շուբինի նամակը,— հետաքրքրվեց կինս։

— Ալգեբրայական, պատասխանեցի ես։

— Այսի՞նքն։

— А. b. c., ցպահանջ։

— Բոլորովին նոր հասցե է։

— Այո, դեռ այս հասցեով նամակ չէ ստացվել ինձ մոտ։

— Գիտե՞ս ինչ եմ ուզում ասել քեզ,— դարձավ ինձ Յուլիան ժպտալով: