Էջ:Shirvanzade, Collection works, vol. 5.djvu/281

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է



— Ինչո՞ւ գնաց։

— Չգիտեմ։

— Հա, հասկանում եմ, դու ինձանից թաքցնում ես։ Ասում ես, երեխա է։ Թող չիմանա։

Լավ, մի մտածի, պապան շուտով կվերադառնա։

— Չէ, մամա, նա շուտով չի վերադառնա։ Եթե ուզում ես իմանալ, նա կարող է իսկի էլ չվերադառնալ, գիտե՞ս, իսկի էլ... Մագդալինան ցնցվեց սարսափից։ Մանկան խոսքերը նրան թվացին ինչ-որ նախագուշակում։

— Սուս, լեզուդ կկտրեմ,— գոչեց նա, ձեռքով փակելով Գարիկի բերանը։

Կարծես դրանով ուզում էր առաջն առնել մի դժբախտության, որի նախազգացումն ինքն էլ ուներ հոգու խորքում։

Բայց մանուկը չզսպեց իրեն։

— Մամա,— շարունակեց նա,— դու կարծում ես ես հիմա՞ր եմ, ոչինչ չգիտե՞մ։ Դենշչիկը[1] ինձ բոլորն ասել է։

— Ի՞նչ է ասել քեզ այդ հիմարը։

— Իսկի էլ հիմար չէ Գերմոգենը։ Նա ինձանից խելոք է, նա ասում էր, որ պապան գնում է գերմանացիների հետ կռվելու։ Կայսրն է հրամայել։ Ասել է՝ կոտորեցեք այդ երշիկ ուտողներին, շատ են երես առել։ Օ՜ իմ պապան քաջ է։ Ոչ ոքից չի վախենա։ Նա այդ գերմանացիների գլուխները կկտրե իր թրով։ Դու մի անհանգստանա, կտեսնես։

— Այո, իհարկե, պապան քաջ է, ես նրա մասին չեմ վախենում,— քաջալերեց Մագդալինան փոքրիկին։

***

Հյուսիսային նահանգական մի քաղաքից ստացվեց հետևյալ հեռագիրը.

«Հասա ողջ-առողջ։ Գնում ենք ավելի հեռու։ Համբուրում եմ։ Գրիր իմ թողած հասցեով։ Աբգար»։

Այս հեռագրին հաջորդեց առաջին նամակը, որին հետևեց երկրորդը, ապա երրորդը, և այնուհետև Աբգարը լռեց...

  1. Սպային ծառայող զինվոր: