Էջ:Shirvanzade, Collection works, vol. 5.djvu/90

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Շատ չուշանաս,— ասաց նա և հեռացավ։

Մերսիմյանը նստեց կառք և աներևույթացավ գիշերային խավարի մեջ։

Երկու ժամ դեսուդեն պտտելով, սրա ու նրա հետ զրուցելով, Նազիմյանը հոգնեց և անցավ սեղանատուն։

Հազիվ նա նստել էր սեղանի քով, երբ ներս մտավ Մերսիմյանն աչքերը վառված, դեմքը կարմրած։ Նա զվարթ էր։

— Գիտես,— ասաց նա, նստելով Նազիմյանի դեմ,— դու շատ գարշելին ես։

— Մենք ընկերներ ենք։

Նրանք սկսեցին ընթրել։