ՍԱՂԱԹեԼ. Գնա բանիդ է։ Դու ինձ այն ասա, ի՞նչ նստեց այդ քեֆը։
ՍՈԻՐԵՆ. Համեմատաբար, ոչինչ, դատարկ բան — վեց հարյուր ռուբլի։
ՍԱՂԱԹԵԼ. (Զարմացումից հետ թռչելով) Փա՜հ, քո տունը չքանդվի, օղո՜ւլ…
ՍՈԻՐԵՆ. Կծեց, հաա՞։
ՍԱՂԱԹԵԼ. Վեց հարյուր մանե՜թ, մի գիշերո՜ւմ։ Դե լավ, ամոթ չլինի հարցնելը — ե՞րբ ես վեքսելներս այնա անելու։
ՍՈԻՐԵՆ. Երբ որ պայմանավորված ժամանակը կգա, այնա կանեմ։
ՍԱՂԱԹԵԼ. Ես պետք է սպասեմ քո հոր մահվա՞ն։
ՍՈԻՐԵՆ. Այո, ի՜նչ արած։
ՍԱՂԱԹԵԼ. Բայց նա ինձանից առողջ է, կարող է ինձ նման տասին թաղել։
ՍՈԻՐԵՆ. Ես ինչ անեմ, դու ինքդ ես ինձ սովորեցրել։ Տալիս ես 300, ստանում ես 2 հազարի վեքսել, որ հորս մահից հետո վճարեմ, (Լռություն)։ Ախ, քեռի, գլուխս սկսեց ցավել։ Տրամադրությունս փչացավ։ Ամեն անգամ այդ տեսակ մեծ քեֆից հետո կյանքն ինձ թվում է հիմար, ձանձրալի բան։ (Նկատելով Երանուհուն, Ռոզալիային և Բագրատին) Ահա գալիս է ընտանեկան իդիլիան։
