ՕԹԱՐՅԱՆ. Եվ դու ուզում ես ստուգե՞լ։ Հասկանում եմ։ Քո մեջ կռվում են երկու հավասար զգացումներ — հավատը դեպի հայրդ և հավատը դեպի ինձ։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Ահա հենց այդ է ճիշտը, ի՜նչ լավ զգացել ես իմ դրությունը։
ՕԹԱՐՅԱՆ. Շատ լավ, ես քեզ դուրս կբերեմ այդ երկդիմի դրությունից։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Այո, այո, դուրս բեր։
ՕԹԱՐՅԱՆ. Կներկայացնեմ քեզ իմ բոլոր ապացույցները։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Ես հենց այդ մասին էի ուզում քեզ խնդրել։
ՕԹԱՐՅԱՆ. Թող այդպես լինի։ Ինձ համար քեզանից ավելի մեծ դատավոր չի կարող լինել։ Բավական է, որ դու, միայն դու, ասես եղբորդ, թե ես ձրիակեր չեմ եղել, և ես պատրաստ եմ հրաժարվել իմ ժառանգությունից։ Ես կարող էի դատարանի դիմել, բայց այդ չեմ անում միայն քո պատճառով։ Ուրեմն դու եղիր մեր դատավորը։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Շնորհակալ եմ, անչափ շնորհակալ։ Եվ հավատա, որ ես կլինեմ արդար դատավոր։
ՕԹԱՐՅԱՆ. (Թեթև ցնցումով)։ Ահ, հենց այդ է, որ ինձ սարսափեցնում է։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Ինչո՞ւ…
ՕԹԱՐՅԱՆ. Մարգարիտ, տո՛ւր ինձ խոսք, որ երբ ճշմարտությունը կպարզվի քեզ համար — չես ընկճվիլ նրա դառնությունից։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Մի՛ առաջարկից ինձ ոչ մի պայման։ Դու ինքդ ես ինձ սովորեցրել ճշմարտությունը ամեն բանից գերադասել։ Բե՛ր այդ թղթերը, ես ուզում եմ վերջին կասկածը հեռացնել իմ սրտից։ Եվ չեմ թաքցնում, որ ում կողմ ևս լինի արդարությունը — ինձ է կործանելու, որովհետև անդունդը ուր որ բացվի — իմ և հորս մեջ, թե՛ իմ և քո մեջ — ես եմ գլորվելու այնտեղ։ Բե՛ր այդ թղթերը. ես պահանջում եմ սիրող կնոջ իրավունքով։
