ԱՐԱՐՎԱԾ ԵՐՐՈՐԴ
Նույն տեսարանը։ Երեկո է։ Վարագույրը բարձրանալիս բեմում տիրում է կիսախավար։ Բոլոր դռները ծածկված են, միայն նախասենյակի դռների մի թևը բաց է։ Այնտեղ լուսո մի շերտ, թեք գծով անցնելով բեմով, ընկել է դաշնամուրի վրա, որի քով Մարգարիտը նստած նվագում է ինչ-nր թախծալի եղանակ։ Նրա ամբողջ մարմինը մթնումն է, միայն գլուխն է երևում լուսո շերտի մեջ։ Միառժամանակ բեմի վրա, բացի Մարգարիտից, ոչ ոք չկա։ Հեռու լսվում է զանգակի հնչյուն։ Սեղանատան դռներից դուրս է գալիս Զարուհին և անցնում է օրիորդների սենյակները։
ՏԵՍԻԼ 1
ՄԱՐԳԱՐԻՏ և ԲԱԳՐԱՏ
ԲԱԳՐԱՏ. (Դուրս է գալիս ձախ կողմի դռներից ֆրակով և կրծքին տեխնոլոգիական ճեմարանի նշան, փողկապը կապելով)։ Միշտ միևնույն տխուր եղանակը օրվա միևնույն միջոցին։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. (Նվագելով) Ասում են, ժամերն իրանց տրամադրությունն ունին։ Երեկոներն ես տխրում եմ ու հուզվում և միշտ այս եղանակը հիշում։
ԲԱԳՐԱՏ. Եվ նվագում ես պոետիկական մթության մեջ, որպես իդեալական սիրահար։ Բայց ինձ ներիր, ես ատում եմ խավարը։ (Շուռ է տալիս սեղանատան դռների մոտ էլեկտրական թելի կոճակը)։
