Էջ:Tsaghkepunj.djvu/96

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Դո՛ւ բղավի իրենից շուտ։
Մի վախենա,
Սարսաղ է նա.
Ասա՛,— ի՞նչ է, չե՞ս ամաչո՜ւմ...
Մենակ քեզ ե՞ս տեր ճանաչում։
Գոռա, գոչի,
Հավար կանչի
— էս խանութը, ասա իմն է.
Այ էս ջանն է էստեղ հիմնե,
Մատով ցույց տուր
Փողոց ու դուռ,—
— Ա՛յ քու տեղը, դռան շեմքին,
Ինչքան կուզես փռվի լենքին։

5


Ու մի օր էլ Չամբարն եկավ,
Ո՛չ պիտի գար...
Եկավ մի կերպ խանութն ընկավ,
էնպե՜ս տկար...
Չորացել էր ոտքի վրա՝
Կմախք դարձել...
Կախ էր ընկել դունչը նրա՝
Ու կռացել...

Եկա՜վ-չեկավ՝
Գետնովն ընկավ,
Կատվին նայեց՝
Հաֆ-հաֆ արեց.—
Ձենը խրկել՝
Փորն էր ընկել.
Ասավ.—
— Է՜յ դու,
Անխիղճ կատու,
Համ խանութիս տեր ես դարձել,
Համ էլ, համ էլ՝ ինձ մոռացել...
Համ-հա՜մ, համ-հա՜մ, ա՜խ դո՛ւ, դո՛ւ,