Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 2 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/319

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


243—246 Հնությունն, ասես, վանաոքի քանած
Իր մարմինը մերկ,— նեթանոս, հլու*
Սպասում էր գիրգ ստինքները png'
Իր աշնանային բերքերը տա լա:
251—258 Բայց ո՞վ էր արդյոք, չան գոելով հոգին,
Ոոոգել տունկերն իր վերջին լացով...
Ու վայելեցինք բերքերն հեթանոս
Այդ այրիացած, որբ այգիների:
Կարկաչում էր դեո ծովը մշտահոս*
Հավիտենական իր երգին գերի:
Եվ մենք գիտեինք, որ կույր, բարբարոս —
Տանջանքն է շինել երկիրն այս — բերրի:
261 Ընկած է արբշիո խաղողների տակճ
264 Իրենց մեջ թադած անանուն հարքեր։
266 Զո՜ւր, աղերսեցին շրթերը նրա։
273—276 Ու վեր քաշեցին. Ու հանկարծ մի գեշ,
Մի գեշ ճոա եկավ շունչս մարելու:
Ու դուրս քաշեցի — մի այլանդակ լեշ*
Փրթած մարմնի փլատակ նլու...
277—282 չկան
285 Մենք դուրս վազեցինք անաբեկ նոգով:
292 Մեռած քաղաքի փողոցներն անծայր:
297—300 Այլանդակ, կոշկոն գուղձերը մոայլ
Փսփսում էին այլանդակ դավեր:
Եվ մեր սրտերից ինչ-nr մութ ա չար
հաստանում էին քինոտ չվում վեր:
382—305 հոոոչի նման բացված էին լայն
Պատուհանները, որ կարծես արթուն
Հսկում էին մի իւայտանըկար բան:
Շեմքի մոտ ընկած էր անշունչ կատուն.
387—309 Ներս մտանք.՝ Տեսանք1 անկոդինի մոտ *
Ընկած էր մի կին* այլանդակ ու մերկ։
Խոռոչի նման բացված անամոթ4
311—312 Իսկ կոնքերն' ինչպես դիվային անոթ'
Պատմում էին մեզ պղծումներ աններք:
314 Հմբոնել ներկան, օ՜

ն, կարելի չէ՜ր...