Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 2 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/318

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


170 Անապակ ու կույս անհունության մեջ,
172 Լինել հոգեգութ ու աստվածատես:
174 Սարսափած դեմքով ինձ իր մոտ կանչեց։
172—179 Ավանդում էր իր մենավոր հոգին:
Չոր ձեռքերի մեջ փշրանքը հացի
189—186 Հանկարծ երևաց իր կողն արնաքամ
Եվ մեր սիրտը սև պատանքներ հագավ:
187 Անխոս փորեցինք սառցի կուրծքը ծեր
189 Դողդոջուն, սառած ձեռքերովը մեր
197 Եվ մեր սեգ հոգին դարձել էր սև քար,
199—204 Մենք չէինք կարող ցավել աղետին
Եվ տրտունջ չըկար մեր հոգիներում:
0՜, տրտունջն այնքան անդոր էր ու սին,
Որ էլ չէր կարող դարբընել հեռուն:
Առաջին անգամ զգաց մեր հոգին,
Որ արյունն անշուշտ քաղցր է ու սիրուն:
204 հտ Կույր, բութ աչքերով տեսնում էինք մենք
Ոլորապտույտ Ճամփան անորոշ,
Ուր սատանայի ահավոր ու նենգ
Քրքջացումն այնքան պարզ էր ու որոշ.
Ափսոսում էինք, որ մի կյանք ունենք,
Այն էլ` զոհելու շիրմին մեր քրոջ:
207—209 Ու քայլում էինք լուռ, հանդիսավոր,
Որպես անանուն, սրբազան ուխտի։
Եվ վերջին անգամ երդվեցինք մենք, որ
213 Ի՞նչ էր հավաքել, ինչո՞ւ, ի՞նչ գնով,—
222 Ուր մարդ չէր կարող այլևս ցավել...
ԵԺ II 222 Ու մարդ չէր կարող խղճալ ու ցավել
224—228 Որ գտնվում էր ժպտուն ծովափին:
Ավերված էր նա։ Հափրած, հոգեմուխ,
Ականջներս նառած ալիքի ծափին,
Մենք արտասվեցինք առավոտ կանուխ1
Մեր սրտի արնոտ արցունքով վերջին:
230 Արբշիո արևի լույսով գինովցած,
233—234 Մանկորեն ուրախ ու քնքշորեն հեզ`
Համբուրում էին շենքերը մեռած:
236 Լուռ, խորհրդավոր, որպես մեռած հայր,
239—240 Եվ նա չէր լսում այս ժիր, բախտավոր,
Չար ալիքների խմբերգը վարար: