Էջ:Yervand Otyan, Collected works (Երվանդ Օտյան, Երկեր).djvu/464

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մկրտիչ աղա նստավ։ Չափազանց հուզված ու այլայլված դեմք մը ուներ, զոր վաճառականը չնշմարեց։

− Առանձի՞ն եք,− հարցուց։

− Այո,− պատասխանեց Պողոս էֆ․։

− Տիկինը հոս չէ՞։

− Հոս է, բայց քիչ մը անհանգիստ է…

Երկու բարեկամներուն միջև պահ մը լռություն տիրեց։ Մկրտիչ աղա նեղված կերպարանք մը ուներ և հետզհետե իր հուզումը կավելնար։ Պողոս էֆենտի նշմարեց ասիկա…

− Ի՞նչ կա,− հարցուց,− վրանիդ տարօրինակ վիճակ մը կտեսնեմ կոր…

− Այսինքն, այո՛, քիչ մը հուզված եմ,− կմկմաց։

− Ինչո՞ւ համար, մեկու մը հետ խնդի՞ր մը ունեցաք․․․

− Չէ՛, միայն թե… քիչ մը առաջ…

Եվ թաղականը լռեց, առանց խոսքը ամբողջացնելու։

− Ի՞նչ կա, խոսե՞ տեսնենք,− պնդեց Պողոս էֆենտի, որ չէր հասկնար իր բարեկամին վարանոտ ընթացքին պատճառը։

− Շիտակը, Պողոս էֆենտի, չեմ համարձակիր կոր․․․

− Ի՞նչ բանի վրա է խնդիրը։

− Խնդիրը ձեր անձին վրա է… թեև չէի ուզեր ասանկ գործերու խառնվիլ, բայց մյուս կողմեն լռելն ալ անկարելի է, մանավանդ որ խոսքը ամենուն բերանն է և կզարմանամ, որ դեռ ձեր ականջը չէ հասած։

− Աստծու սիրույն, ի՞նչ է աս, խոսե՛, մենք ալ հասկնանք։

Ճանըմ, պարզապես զրպարտություն մը, ով գիտե որ սրիկան մեջտեղ նետեր է… բայց անանկ մանրամասնություններով կպատմվի կոր…

Պողոս էֆենտի հանկարծ թեթև մը տժգունեցավ։ Զգաց թե խնդիրը ինչ բանի շուրջը կդառնա և դողահար ձայնով մը հարցուց.

− Իմ ընտանեկան պատիվի՞ս վերաբերյալ բան մըն է։

− Այո՛․․․ ճիշտ գուշակեցիք,− պատասխանեց մյուսը։

− Պատմե տեսնենք… դարձյալ Մարգար էֆենտիի փեշին տակեն ելած բան մը պիտի ըլլա։

− Ինծի ալ անանկ կուգա,− պատասխանեց Մկրտիչ աղա։

Պողոս էֆենտի սիկարեթ մր վառեց, հատ մըն ալ իր բարեկամին