Էջ:Yervand Otyan, Collected works (Երվանդ Օտյան, Երկեր).djvu/708

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ժամանակ բազուկը նվազ կշարժե, քան 96 թվականին սկիզբները։

− Ես արդեն Ներսես Վարդապետյանի օրեն ի վեր հակառակ եմ հեղափոխության,− կըսե այն հարուստներուն, որոնց տունը կճաշե երբեմն,− մենք պետք է ամեն ջանք ընենք, որպեսզի առևտուրը չվնասվի, վաճառականությունը զարգանա, երկրին վարկը բարձրանա։ Հոն է մեր փրկությունը։

− Աֆերի՜մ, շատ ճշմարիտ է,– կպատասխանե վաճառականը։

− Նավթը որչափ տարածվի ասիական գավառներուն մեջ, այնչափ պիտի լուսավորվին հայ գավառացիները․ կշարունակե պ. Միսաք։

− Շատ շիտակ է։

− Ենթադրեցեք, որ մանիֆաթուրայի խանութներ բացվին ամեն հայաբնակ գյուղերու մեջ, ի՜նչ մեծ բարիք մը պիտի եղած ըլլա մեր թշվառ եղրայրներուն համար, որոնք այսօր կիսամերկ կպտըտին զգեստ չունենալնուն։

− Շա՜տ իրավացի դիտողություն։

***

Բայց չհուսահատինք իրմե. այն օրն, ուր նավթն ու մանիֆաթուրան հաշտվին հեղափոխության հետ, պ․ Սիսաք մեջտեղ պիտի ելլե կարմիր վզնոցով մը, ձեռքը գրիչ ու սուր ու «Ձայնը հնչեց» պիտի երգե։

1898-1899 թթ․