Թոնրահաց

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Գարեգին Նժդեհի փողոցի վրա Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Բ՝ Թոնրահաց

Վարդան Հակոբյան

Հեռացած ձկան խայտանքը
ԹՈՆՐԱՀԱՑ


Ես հիմա ո՞ւմ խնդրեմ, որ մի ճամփորդական
գիշեր ընձեռի ինձ այն իջեւանատանը,
որ դեռ չեմ կառուցել։

Բեհեզդեբուղի մատը խառն է բացակայությանդ մեջ,
որը բազմապատկում է ամայության անապատը։

Համբուրում եմ բացվող առավոտը եւ արծաթված շուրթերով
ասում՝
բարի լույս,
անգամ նրան, ով այդ պահին դաշույն է բարձրացրել,
որ խրի կողս,
բոլորին ասում եմ՝ բարիաջողում։

Թոնրից մինչեւ տուն՝ նոր թխված հացի ճանապարհն է,
ճանապարհն է երգի,
եւ խոնչան ուսերին, ծամը կրծքին, ոտաբոբիկ
այն ո՞վ է վազում։
Որքան թեժ են քարերը,
թե՞ պարզապես բոբիկ ենք։

Ես քայլում եմ եւ այն ժամանակ,
երբ կանգնած եմ ու չեմ քայլում։