Իբրև փետուրն ես համբուրում

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Ծարավ Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Բ՝ Իբրև փետուրն ես համբուրում

Վարդան Հակոբյան

Ոճիր
ԻԲՐԵՎ ՓԵՏՈՒՐՆ ԵՍ ՀԱՄԲՈՒՐՈՒՄ


Բառը ձի է, մի թամբիր, մի սանձիր, աչքակալներ մի դիր,-
խոսիր այնպես, իբրեւ խոտն է բուսնում, որը ոչ ոք չի ցանել,
խոսիր այնպես, իբրեւ չես խոսում, իբրեւ հոսում է կտրված երակիդ արյունը,
խոսիր այնպես, իբրեւ դեռ չես ծնվել, չգիտես էլ՝ կծնվես, թե չէ,
եւ հայրդ, առաջին անգամ, դեռ նոր է մորդ ասում՝ սիրում եմ։

Ճամփան ձի է, մի թամբիր, մի սանձիր, աչքակալներ մի դիր,-
քայլիր այնպես, իբրեւ հորիզոնը աղջնակ է գրկաբաց, քեզ ընդառաջ է վազում,
քայլիր այնպես, իբրեւ չես քայլում, արձակում ես ոտքերիդ մեջ կծկված հեռուները,
քայլիր այնպես, իբրեւ Նարեկացին քեզ է սպասում Վանա լճի եզերքին,
եւ «Գիրք ճանապարհիի» թրահեսան էջերն են մեր դաշտերը անծայրածիր։

Երկինքը ձի է, մի թամբիր, մի սանձիր, աչքակալներ մի դիր,-
թռչիր այնպես, իբրեւ թեւերիդ վրա նժարում ես լույսն անկշռելի,
թռչիր այնպես, իբրեւ չես թռչում, իբրեւ արյունդ եռման մեջ է Ավարայրում,
թռչիր այնպես, իբրեւ փետուրն ես համբուրում ձիթենու ճյուղը կտցած աղավնու,
եւ Նոյյան տապանը փրկած Արարատն ինքը դեռ խրված է ջրհեղեղի տիղմերի մեջ։

Արեւը ձի է, մի թամբիր, մի սանձիր, աչքակալներ մի դիր,-
բառավորվիր այնպես, իբրեւ տառերը ստեղներ են խաչքարին Գտչավանքի,
ճամփավորվիր այնպես, իբրեւ Մհերը դուրս է եկել քարայրից ու «մըր Էրգրից» չի գաղթելու,
երկնավորվիր այնպես, իբրեւ վառվում է ճակատիդ արյան շիթը Հիսուսի,
եւ քո դարձի մեջ տուն են դառնում նրանք, ովքեր երբեք տուն չեն դառնալու։