Ծարավ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Անփոխնորդ լռություն Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Բ՝ Ծարավ

Վարդան Հակոբյան

Իբրև փետուրն ես համբուրում
ԾԱՐԱՎ


Մտնում եմ ծմակ։
Տերեւներ են թթվաշ ու զովացնող հուշերի.
փռնչենին՝ մանկության թալիսման,
ընկուզենին՝ ստվերը գլուխ է ցավեցնում միշտ,
արեւը՝
մեր Մաննեն խութի վրա, ժամաժանքի թփերում
                                      քրքրված,
անփութորեն ցրված սաղարթների ու ճյուղերի վրա,
իսկ մարդամեռ Զանին
իր տրեխի ծաղկահյուս թելը կոխել,
գլխիվայր գլորվում է դեպի աղբյուրը Ակուդադունց։

Հ. Գ.
Խոսքս այստեղ կիսատ եմ թողնում,
որովհետեւ ինձ ծմակից չեմ ուզում հանել։