Խնձորենի

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Մայր այգին Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Խնձորենի

Վարդան Հակոբյան

Պապիս հետ
ԽՆՁՈՐԵՆԻ


Մի ծառ եմ ես մի օր տնկել
Մեր տան բակում, առվի ափին,
Տե՛ս, նա հիմա կանաչ հագել,
Զով է անում շոգին, տապին։

Եվ ուրախ եմ, անչափ ուրախ,
Որ մեծացել, ծառ է դարձել.
Կարմիր-կարմիր խնձորները
Արեւով են ասես լցվել։

Այդ ծառի պես ես էլ կուզեմ
Բարիք տալ միշտ, լինել խոնարհ,
Արեգակի ոսկով օծվել,
Հովերի հետ անվերջ խաղալ...