Ծիտը եւ նրա հայրենական տունը

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Ձոն Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Ծիտը եւ նրա հայրենական տունը

Վարդան Հակոբյան

Հրաշք հավքը
ԾԻՏԸ ԵՎ ՆՐԱ ՀԱՅՐԵՆԱԿԱՆ ՏՈՒՆԸ


Տերեւների մեջ շողը թրթռաց,
Ճանապարհ բացեց շողը իր համար,
Եվ ծաղիկ ու ծառ
Շշուկով ինչ-որ բաներ ասացին
                կարոտի մասին։
Այդ կարոտի մեջ ապրում է ծիտը.-
Զույգ ոտիկներով կանգնել է ճյուղին
Եվ չի ցանկանում ծառից հեռանալ։
Նա ծառ էր ընտրում,
Նա ճյուղ էր փնտրում՝
Բույնը հյուսելու...
Բայց երբ նա իջավ այդ ծառի վրա,
Անբացատրելի ինչ-որ մի այրում
անցավ մարմնով,
                Սիրտը ծուլ եղավ,
Եվ ծիտը իր զույգ թեւերով փարվեց
Ծառի ճյուղերին,
                շյուղերին ծառի։
Ու հիշեց ծիտը.-
Այստեղ է նա իր աչքերը բացել,
Այստեղ է նա իր կտուցը բացել,
Այստեղ է նա իր թեւերը բացել
Առաջին անգամ։
Եվ հիմա, երբ մայր ծիտիկը չկա,
Եվ հիմա, երբ հայր ծիտիկը չկա,
Հայրական թառը,
Ծառը պապական ձգել է, բերել,
Որ նրան ասի այսպիսի բառեր.
-Կյանքում ոչ մի ծիտ ցրտում չի մնա,
Հայրական ծառին թե բույն ունենա։
Խոսքերն այս լսեց ծիտիկը հուզված,
Սաղարթների մեջ երգեց, թրթռաց
Եվ շողեր կտցեց ձագերի համար...