Հայրենիքում իմ արնաներկ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Իջնում է գիշերն անգութ ու մթին Հայրենիքում իմ արնաներկ՝ «Երկիր Նաիրի» ժողովածու

Վահան Տերյան

1917
Դու հպարտ չես, իմ հայրենիք
[ 242 ] 4

* * *

Հայրենիքում իմ արնաներկ
Գիշերն իջավ անլույս ու լուռ.
Այնտեղ, ուր կար այնքան տիրերգ
Եվ վարդի բույր, և սրտի հուր։
Ամեն մի միտք հիմա մի վերք,
Ամեն հայացք հատու մի սուր,
Արնոտ դիերն են համր ու մերկ
Նայում երկինք անզոր ու զուր։
Մի օր ինչ վառ ծաղկեց մոգված
Մեր նաիրյան սիրտը բեկված,
Հրով որքա՜ն խորհրդավոր,
Ահա որպես ծաղիկ թեքված
Մեր հին հոգին համր ու մոլոր,
Ա՜խ, և անզո՛ր և անարգվա՛ծ...

[1917]