Հայ աղջկան

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Հայ աղջկան

Հակոբ Հակոբյան

Սրտիս խորքում մի կոկոն֊վարդ
Վաղուց ունիմ խնամած․
Արի՛, պոկի՛ր, սիրուն աղջիկ,
Քեզ համար եմ ես պահած։

Գիտե՞ս արդյոք, քանի՛ հողմեր,
Անցան նորա վըրայով
Եվ վշտերի փոթորիկներ
Սպառնացան սև մահով։

Բայց մանկական իմ խնամքով
Նա սրտիս մեջ ամրացած,
Աչքերիս ցող արտասուքով
Իր արմատն է ուռճացած։

Դե՛, հայ աղջիկ, արի շուտով,
Կոկոն֊վարդիս եղիր տեր․
Թո՛ղ, որ սիրույդ ճառագայթով
Բացվին նորա ալ֊թերթեր։

1895