Ձմեռային պալատի ներքնահարկում

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Մահվան քայլերգ (Լենինի հիշատակին) Ձմեռային պալատի ներքնահարկում

Եղիշե Չարենց

Հատվածներ չգրված պոեմից

Այս սենյակներում գիշեր մի մթին,
Երբ դուրսը բուքն է շաչել հիստերիկ—
Մի պորփյուրակիր[1] արքա-առլեկին[2]
Հարցաքննել է դեկաբրիստներին։
Սառը ժպիտով, բեղերը սրած,
Սեղմել է նրանց մատները դողդոջ—
Եվ նրա կապույտ աչքերից նրանց
Նայել է մի պահ բախտը անհողդողդ։
Ճի՛շտ նույն ժպիտով, որով նա հաճախ
Սիրել է նայել սիրուհու զիստին,
Բարակ ձեոքերը իր կրծքին խաչած՝
Հրավիրել է Պեստելին նստի։
Կապույտ աչքերը հառելով սրին,
Սրտում զսպելով խոր մի ահ թեպետ՝
Չափազանց ինտիմ, քաղաքավարի
Զրույց է արել Ռիլեևի հետ։
Կանչել է մեկ-մեկ, խոսել է այսպես,
«Բացել» է անգամ իր սիրտը ոմանց,
Փորձել է անգամ վեհությամբ ազդել՝
Մի հեքիաթային արքայի նման...
Աչքերում պահած ամեհի հուրեր՝
Օրհնել է նրանց ժպիտով խաղաղ,—
Եվ ճանապարհ է այստեղից դրել
Դեպի բանտ, Սիբի՛ր, դեպի կախաղա՛ն:

  1. պորփյուր — հնք. հրաբխային լեռնապար, որի մեջ առանձին խոշոր բյուրեղներ իրենց մեծությամբ կամ գույնով առանձնանում են հիմնական զանգվածից. արքայական ծիրաբնի:
  2. առլեկին — թատր. իտալական ժողովրդական կատակերգության գործող անձ. նաև՝ խեղկատակ, ծաղրածու: