Նամուս ու ղեյրաթ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Նամուս ու ղեյրաթ

Հակոբ Հակոբյան

Դեռ թոթովախոս մի մանուկ էի
Եվ յոթ տարեկան անգամ չկայի,
Երբ ինձ ավանդեց հայրս իմ անուս՝
Մի սրբազան խոսք, և դա էր՝ «նամուս»։

Դպրոցի շեմքին դեռ ոտք չդրած՝
Դեռ նոր էի գիրք ես ձեռքս առած,
Երբ մորս համբույր թրջեց իմ ճակատ
Ու պատվիրեց ինձ անել միշտ «ղեյրաթ[1]»։

Բայց կարճ մնացի ուսումնարանում,
Աղքատի բախտը, դե՛, ի՜նչ է լինում․․․
Հորս պատվերով սովրեցի արհեստ,
Սիրեցի նըրա վաստակը համեստ։

Եվ այն օրից ետ,
Երբ ընկերացա մուրճ ու սալի հետ,
Քրտինքը դեմքես ծորում է կաթ֊կաթ
Եվ ինձ հիշեցնում՝ նամուս ու ղեյրա՜թ,
Նամուս ու ղեյրա՜թ։

Տողատակեր[խմբագրել]

  1. ղեյրաթ― նախանձախնդրություն

1895