Ուժգին հողմերը արձակ դաշտերում…

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Ուժգին հողմերը արձակ դաշտերում…

Վիկտոր Հյուգո

Թարգմանությունը՝ Հովհաննես Հովհաննիսյանի


* * *


Ուժգին հողմերը արձակ դաշտերում
Կանաչ ծառերի զարդերն են ցրվում,
Գոռում են, սուլում դառնաշունչ վայրագ
Եվ խաղացնում են բաց ծովում նավակ
Եվ սարսափ բերում մենակ ճամփորդին։
Դույնպես պատանի, անողոք բախտին,
Ճնշում է կյանքը մեզ խիստ հարվածով,
Խաղում է մեզ հետ անտարբեր ոգով,
Դույնպես ծաղրում է մեզ անողոքաբար։
Պատանի՛, դու որ գիտես վիշտ մարդկան
Պատանի՛, սիրտըդ բաց կարեկցաբար
Զգալու անելու կարիք դառնության,
Տե՛ս ծանր պիտույքն համայն աշխարհի,
Տես քո շուրջն ինչ ցավ, հառաչանք, կական…
Եվ տխուր, մռայլ այս ժամանակում
Կարո՞ղ ես չանսալ օտարի վշտին,
Բեռն համարել կարեկից զգացում,
Անձնատուր լինել միայն քո շահին։
Ո՛չ. պատվիրանը Հիսուսի պահած
Ա՛ռ դու երգեցիկ քնար քաղցրուղի,
Փոքրոգի և կույր երկյուղը թողած
Ե՛լ փարատելու կարիքն աշխարհի։
Արհամարհելով անեծքը մարդկան
Եվ անուշադիր նոցա սպառնալից,
Խիստ պատժիր ձեռքը չարագործության,
Խեղճի վրա թափիր հեղեղը արտասվաց։
Անկեղծ ջատագով կլինի՛ս ճշմարտին.
Խայտառակ դարուս խարազան անխնա,
Կլինիս սոսկայի բոլոր չարերին,
Անշուշտ կըլինիս դու… մարդ, հավատա՛։


Թարգմանության տարի՝ 1883