Վերջին զանգ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Մանուշակները Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Վերջին զանգ

Վարդան Հակոբյան

Կատուն
ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳ


Վերջին զանգի ամեն հնչյուն
Մեր սրտերի մեջ ղողանջում,
Հեռուների գիրկն է կանչում.
-Քեզ, մայր դպրոց, սեր ու ողջույն։

Մեզ պես մանուկ էիք երեկ,
Այսօր՝ հասուն աղջիկ-տղերք,
Մեծ ուղեծիր ու տիեզերք...
-Ձեզ, ավագներ, սեր ու ողջույն։

Այնպես լավ է, ջերմ՝ դպրոցում,
Ուսուցչի տաք ձեռքով օծվում,
Հրաշքների դուռն է բացվում...
-Սուրբ Մաշտոցին՝ սեր ու ողջույն։

Հասունության լույս ու բերկրանք,
Եվ հրաժեշտ, հանդիպում, կյանք,
Նոր բարձունքներ ու երազանք...
-Բարի ճամփա, սեր ու ողջույն։

Սրտով զոհված հերոսների,
Սրտով հայոց մեր աշխարհի,
Սրտով պայծառ գալիքների
Քեզ, վերջին զանգ, ողջո՛ւյն, ողջո՛ւյն։