Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/113

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Կըտակի նըման, այրված դեմքերից
Քըրտինքն է վազում ու շոգիանում։

Եվ խո՜րթ է նըրանց թուլամորթ տրտունջ.
Արյունն է եռում բանուկ ձեռքերում.
Արդար վաստակի սերն է սրբաշունչ
Նըրանց ուժ տալիս ու ոգևորում։

Երկի՛նք գըթառատ, որ լույս-հայացքով
Նայում ես չարքաշ մըշակի կյանքին —
Այդ կյանքը լի է հազա՜ր զըրկանքով...
Մի՛ թող դու նըրան կարոտ քո խնամքին։


ԿՅԱՆՔԻ ԽԱՂԸ

Կյանքի խաղ էր — պատահեցանք,
Մըտերմացանք մենք իսկույն.
Ե՛վ սիրեցինք, և՛ հիացանք,
Օրեր տեսանք վարդագո՜ւյն...

Կյանքի խաղ է — բաժնվում ենք,
Զո՜ւր են և՛ վիշտ, և լալիք...
է՛հ, սիրելի՛ս, միայն մենք չենք
Կյանքի ձեռքին խաղալիք...


ԱՆՎԵՐՋ ՄԱՔԱՌՈԻՄՆ

Հո՛գ չէ. թե նորից կյանքդ չարաչար
Մեզ խաբեց, եղբա՜յր... Եվ այսօր մեր շուրջ
Նորից տիրել է սըրտամաշ խավար,
Չե՜ն շողում էլ մեզ ո՛չ հույս, ո՛չ անուրջ...

Եվ խավար հեռուն աչքներըս հառած,
Անսեղան հյուր ենք կյանքի խընջույքում.