Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/127

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԿԱԼԱՆԱՎՈՐԻ ԵՐԳԵՐԻՑ
___________________________


ԶԱՆԳԻ ՁԱՅՆԸ

Բանտըս խոնա՜վ, բանտըս մըռա՜յլ
Ու խո՜ւլ, որպես գերեզման,
էս չեմ տեսնում ո՛չ օրվա փայլ,
Ո՛չ կենդանի լըսում ձայն։

Միայն հեռվից աստուծո տան
Զանգն Է անո՜ւշ ղողանջում.
Է՛հ, սո՜ւտ կոչնակ արդարության
Ի՛նձ համար չես դու հնչում...


2

ԱՐԵՎԻ ՇՈՂՔԸ

Բանտիս խորքը շողք Է ընկել,
Շողքիդ մեռնեմ, ա՛յ արև.
Թո՛ղ ինձ գոնե շողքըդ գրկեմ,
Մոտըս պահեմ, ջա՜ն արև...

Գիտեմ, գիտեմ, դո՛ւ Էլ շուտով
Կանցնես, ինչպես շող-երազ...
Ա՛խ, արև ջա՛ն, շողքիդ մեռնե՜մ,
Յարաբ վաղն Էլ կըշողա՞ս...