Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/167

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Եռում, հուզվում են, նորից մեղմանում…
Եվ մեկ էլ… թեթև՜, նըման ըստվերին,
Եվ ճերմա՜կ, որպես վաղեկ ձյուն դաշտում,
Ջըրից ելնում է մերկ մարմնով մի կին
Եվ լուռ ու նազով լըճի ափ նըստում։

Նա աչք չի պոկում ծեր աբեղայից,
Նայում, սանրում է գիսակները թաց.
Սուրբ ճըգնավորը դողում է ահից,
Եվ ինքն էլ նորան դիտում շըլացած.
Տեսնում է, կույսը ձեռքով է անում,
Կանչում է գըլխի շարժումով արագ…
Եվ հանկարծ որպես աստղիկ չըքանում,
Ծածկվում ու կորչում նիրհուն ջըրի տակ։

Մըռայլ ծերունին չըքնեց ողջ գիշեր,
Չաղոթեց ողջ օր. հակառակ կամքին՝
Այն թովիչ կուսի տեսնում էր պատկեր
Շարունակ կանգնած աչքի առաջին.
Նորից թավ անտառն ծածկվեց խավարով.
Լուսինն ամպերում սահում է դանդաղ.
Եվ նորից կույսը ջըրից դուրս գալով
Նստում է ափին գունա՜տ ու չըքնա՜ղ։

Նստում է, նայում ու գլխով անում
Հանաքով հեռվից համբույրներ տալիս.
Մանկան պես խաղում ու զվարճանում,
Ջըրերն է հուզում, քըրքըջում, լալիս…
Կանչում է ծերին, քնքուշ հառաչում
«Ա՜խ, արի՜ ինձ մոտ, արի՛, ճըգնավոր»
Եվ հանկարծ փայլուն ջըրերում կորչում.
Խորին լըռություն տիրում չորս բոլոր.

Եվ երրորդ օրը անքուն սիրավառ
Ծերուկն ափի մոտ նստած անհամբեր,
Չըքնաղ կուսին էր սպասում երկա՜ր.
Իսկ թավ անտառը պատում էր գիշեր։