Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/25

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Եվ աստեղազարդ պայծառ եթերում
Հանդարտ լողում է նազելի լուսին,
Եվ բուռըն սիրո հուրը աչքերում՝
Օրոր է կարդում քաղցրանինջ երկրին։
1889, 5 հուլիսի


ԷԼԵԳԻԱ

Գարունն անցավ… և գարնան հետ
Չքնաղ վարդը թառամեց.
Խեղճ սոխակն էլ յուր սիրավետ
Գողտրիկ երգին վերջ տվեց։

Եվ պարտիզում կանաչազարդ,
Ուր տիրում էր կյանք եռուն,
Այժմ գունատ, որպես հիվանդ,
Խուլ տնքում է մերկ աշուն։

Էլ չի լսվում ո՛չ ճըլվըլոց
Անհոգ, անվիշտ ճնճղուկի.
Ո՛չ զեփյուռն է՝ առած յուր ծոց՝
Բերում մեզ բույրն հասմիկի։

Այդպես, ավա՜ղ, սի՛րտ իմ խղճուկ,
Անցավ և՛ քո վառ գարուն,
Եվ քեզ պատեց վիշտը խեղդուկ,
Որպես անկյանք, ցուրտ աշուն։
1889, 25 հուլիսի


ԱՂՈԹՔ

Ամեն անգամ, երբ լսում եմ
Ես թշվառի սուգ ու լաց.
Քեզ ծնկաչոք աղոթում եմ,
Ո՛վ դու մեր հայր, մեր աստված