Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/77

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Կամ թո՛ղ վիշտս քո վշտի հետ,
Որպես քույրեր երկվորյակ.
Ալիքներում կորչեն անհետ,
Թաղվին պղտոր ջըրիդ տակ…

Հոգիս մռա՛յլ. մռա՛յլ իմ երգ.
Էլ սիրտ չըկա տանջվելու…
Դուրս եմ եկել ծովի եզերք,
Դարդս ծովին պատմելու…
Գուրզուֆ, 1886 թ.


ԱԼԻՔ

Մեղմ սուրալով, գուրգուրելով մի ալիք
Ծովի ծոցից ափն էր գալիս սիրաշունչ.
Նա սիրել էր բարձր բազմած, խոհալիք,
Մըռայլ մի ժայռ՝ հավետ անշարժ, անմռունչ։

Փրփուր-կրծքում նոր զգացած սեր, հուզում,
Կույս-ալիքը, ծովի հավերժ հարսի պես,
Սեր-համբույրով շո՜ւտ հասնել էր երազում
Սիրած ժայռի բարձր լանջին վեհ ու վես։

Եվ նա հասա՜վ… հասա՜վ, փարե՜ց, համբուրե՜ց
Ժայռի կուրծքը ու հառաչե՜ց ցավագին.
Փոշիացա՜վ խեղճ ալիքը ու մարե՜ց,
Միայն արցունք թողեց ժայռի լուռ կըրծքին…


ՎԵՐՋԱԼՈՒՅՍ

Վերջալո՜ւյս է… Մեռնող արփին
Վերջին ժըպտով ոսկեվառ
Լույս համբույր է տալիս երկրին.
Շողաց և՛ ծով, և՛ դալար։