Էջ:Այսպէս խօսեց Զրադաշտը.djvu/44

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


ՄԱՐՄԻՆԸ ԱՐՀԱՄԱՐՀՈՂՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ.

Մարմինը արհամարհողներին եմ ուզում ուղղել խօսքս։ Ոչ թէ իրենց սովորածը վերստին սովորեն ու սովորեցնեն, այլ իրենց մարﬓին ﬓաս բարև պիտի ասեն և այնպէս լռեն։

«Մարմին ու հոգի եմ ես»—այսպէս է խօսսւմ մանուկը։ Եւ ինչո՞ւ չպէտք է մանուկների պէս խօսենք։

Սակայն արթունն ու իմաստունը ասում է. Մարմին եմ ես ամբողջովին, և ուրիշ ոչինչ. ու հոգին մի բառ է միայն մարﬓի մի երևոյթի համար։

Մարմինը մի մեծ բանականութիւն է, մի իմաստ ունեցող բազմութիւն , կռիւ և խաղաղութիւն, մի հօտ և մի հովիւ։

Բո փոքրիկ բանականութիւնն ևս, ի՛մ եղբայր, քո մարﬓի գործիքն է, որ դու «ոգի» ես անւանում, մի փոքրիկ գործիք խաղալիք քո մեծ բանականութեան։

«Ես» ես ասում դու և հպարտանում այդ խօսքով։ Սակայն աւելի մեծը—որին դու հաւատալ չես կամենում—քո մարմինն է և նրա մեծ բանականութիւնը. սա «Ես» չի ասում.—բայց «Ես» գործում։

Ի՛նչ զգայարանքը զգում է, ի՛նչ ոգին ճանաչում՝—այդ եբբէք վերջ չունի ինքն իր մէջ։ Սակայն