Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/142

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Վերքրեք մեր պատմությունից ժամանակի մի պաչ տարածու– Ահա ձեզ 1912 տարի։

1912 տարի Է մի անհավասար կա|ի մեջ միսն ատամն աոած մաքտաոմ ու տանջվում Է Էս ժողովարդը, կոատրվամ ու փչանում Է Էս ժողովուրդը։

1912 տարի Է Արևելքի բոլոր հզորներն ա բտրբստո^ները արյունով ու արտասուքով հեղեղում ու ողողում են Էս երկիրը։ 1912 տարի Է սարսափ ու կոտորած, քարդ ու գաղթ ^№տևում են իրար անընդհատ։

Էս ամենը դարերով տեսնող ու տանող ժողովուրդտը անշուշտ մի իմաստության պիտի հաներ ու սովորեր Էսքան դատը փորձերից ու փորձանքներից, մի քաղաքականություն պիտի ստեղծեր ու մշակեր իր համար Էս դժոխք աշխարհքում։

Եվ հայ ժողովուրդը ստեղծեց ու մշակեց իր համար գլխապահության, ինքնապաշտպանության քաղաքականությունը։

Բայց լավ փորձելով ու տեսնելով, որ անկարող Է միայ1 ինքնապաշտպանությամբ իր գլուխը պահել, միշտ աշխատել Է միաժամանակ ունենալ մի հգոր դաշ&սկից կամ ավեփ ճշմարի– տը— հովանավոր Արևմուտքի քրիստոնյա պետաթյուՏներից, »-րովհետև նրան անդադար հոշոտում ու ծվատամ Էին տչ թե միայ§ վաչկատուն ցեղերն տ ժտլովարդները Արևելքի, այլև հենց ԷՏ պետությունները՝ զրադաշտական թե իսլամ, որոնց հավատարիմ հպատակն ու հարկատուն Էր նա։

Եվ 1912 տարի շարունակ իր երկրի մերթ Էս, մերթ մյուս կողմերում ինքնապաշտպանություն կազմակերպելով ու դիմագրավելով օրհասական տագնապների մեջ, նա՝ հայ ժողովուրդը երկտքէ դարերով անդադար օգնություն ու պաշտպանություն Է աղերսէի քրիստոնյա Արևմուտքից, և Էդքան դարերի ընթացքում միայն եք* կու անգամ է պատահել, միմիայն երկու անգամ, որ նա Արևմուտքից գտել է օգնություն և ուժեղ հովանավոր։

Աոաջինը եղել է արևելյան հւավմեական կայսրությունից– Բյուզանդիայից, երկրորդը — ոոաա\յթւԱ կայսրությունից։

Հայոց պատմությունը հոյակապ է նկարագրում էն տեսարա%ք երբ Ձիրավի մեծ դաշտում մի կողմը պարսկական թշնամի զոոջՏ

ա