Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/145

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


որով ողջունամ էր բազմատանջ հայ ժողովուրդը ռուսական ազատարար բաժակին, հենց էնպես աղոթքով ու արտասուքով էլ արձանագրվեց ու հավերժացավ «Վերք Հայաստանի»֊ի մեջ, ինչպես էն ի խորոց սրտի խոսքերից մինը, որ երբևիցե արտասանել է հայ ժողովուրդը աշխարհկի առաջ, և իր մշտական տառապանքի մեջ է] միայն էն ժամանակ է մի իրական օգնություն տեսել, երբ հնչել է եղբայրական ՛հուժկու «ՒԽ 6օԽէՕհ»֊ը հանուն արդարության, հանուն քաղաքակրթության։ *

Մենք Թտվտաւտմ ենք, որ այժմ էլ, երբ վառվում է Անատո– լ^այի անմար դժոխքը, ^ի մարած ռուս մարդու լայն սրտի մեջ էդ ազնիվ ու վեհ զգտցօ$աԹքը, որով նա պետք է պարծենա աշխարհքի առաջ, մենք հավատամ ենք, որ այժմ էլ, երբ միլիոնավոր մարդիկ կոտորածի առաջ սարսափահար կարեկցության ու պաշտպանության են աղերսում— ռուսական մեծ պետությունը չի հր արարվի լ Արևելքի մորթվող ժողովուրդներին պաշտպ անելու սրբազան ավանդությաններից և՝ հիմնվելով միջազգային դաշնագրերով իր ոաԹեցած իրավտնքների ու պարտավորաթյանների վը– րա՝ կարտասանի իր հսկայական <մէկ 6օՑւ6Շե»-ը. մենք կյանքի փորձով գիտենք ու հավատամ ենք էդ մեծ աժին ու կենդանի ըզ– գացմանքին և հավատամ ենք, որ նա վերջ կդնի հայ ժողովրդի էս անվերջ կոտորածի՛ն, վայրենի ժողովարդների անվերջ բարբարոսությանը, քաղաքակիրթ աշխարհքի էս անվերջ խայտառակությանը։

Մի քանի տարի սրանից առաջ պ. էևոն Մանվելյանը Հայոց նոր գրականության վրա խոսելիս մի նկատողություն արավ, թե՝ Ղ– Աղայանը իր «Անահիտը» վերցրել է Թաղիադյանի «Վեպ Վարսենկտն» գրվածքից։

Ես նրան հայտնեցի խք գիտեցածը, թե «Անահիտը» ժողովըր– ոական հեքիաթ է, որի մի վարիանտն էլ «Փեշակը ոսկի ա» վերնագրով տպված է նավասարդյանի հեքիաթների ժողովածուի

ա