Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/186

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ւ1.1ւխւ|ւէ.ւ|.ւյհւնները, որ պահված են ձեզ համար 1ւ սիրով ա ւկւրքք– վանրով անցնեիք Էն անդարձ ա դժվար ճանապարհս., »Փ է^»1»»՝՝ |ւաւ1 ա յ՚ոքհսմ եք ձեր կյանքի արշալույսից։ Եվ որովհետև ՚ձէպ

1քւ1|ւ(ա(11«ւյ}ւ մեր գրականության, մեր ագգի հոգու զավակները»

աւտււ !յ1 կցանկանայի ձեզ համար, ինչ որ կցանկանա ամեն մի էփրււդ ծնող իր զավակների համար, կցանկանայի, որ դուք ավե– |ի |ւա|ւաւավոր լինեք ե ավելի բարձր ու մեծ, քան մենք ենք

(պել։

«ՀՈՎԻՏԻ» Ս. Հ.-Ի ՔՆՆԱԴԱՏԱԿԱՆԻ ԱՌԻԹՈՎ

Մի ժամանակ մի Դրամբյան դուրս եկավ։ Էս Դրամբյանը մտածել Էր, որ գրականությունն անտեր Է մնացել, մեջտեղը «լուրջ կրիտիկա» չկա ու Էդ ջափեն իրեն վրա առնելով՝ գլուխը

տաքացրել Էր ու Երևանի գյուղերի մեկից վեր Էր կացել շիտակ եկել Թիֆլիս հայոց «գրական մեծություններին սանձահարելու»։ Հենց Էսպես։ Եվ աոաջին հարվածը հասավ իմ գլխին1։ — Ա՛յ Դրամբյան, ախր ի՛՛նչ ենք արել։

Թե՝ դուք վերցրել եք այսինչ հեքիաթը Հայկունուց և փող եք դիզում ու փառք վաստակում։

Եվ «Մշակի» «լուրջ կրիտիկոսին» առաջնորդում Էին երկու լուրջ հանգամանք– մինը տգիտությունը, մյուսը հոգու չարաթյունը։

Ատ և (տդու չարությունը, նրա համար Էլ ես լուրջ նշանակության տվի ւս մի րիչ Էլ կոշտ բռնեցի։

Եթե միայն ագի տա թյուն ը լիներ, Էն առատ տեղեկություններից ու բացատրություններից հետո, որ ես փռեցի մեջտեղը, նա անպայման պետք Է խոստովաներ, որ սխալվել Է, կամ գոնե լռեր։

Բայց որովհետև հոգու չարությանն Էր, որ տաքացրել Էր նրա շատ խեղճ գլուխը և չարության թույնն Էր եռում նրա նեղ ււրտում, նա տեղի չտվեց ոչ մի փաստի ու ապացույցի առջև,

179