Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/196

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


անմահ։ Ով նրան մին լսեց, մտա անգամ ավելի սիրով կլսի, ով նրան մին սիրեց, էլ չի դադարի սիրելուց։

<ԾԵՐԵՆՑԻ ՄԱտ^Ս>

Հայոց նորագույն գրականության պատմությունն ասում է՝ Ծերենցը եղավ մեր նոր պատմական վիպագրության հիմնադիրը։ Եվ երբ ետ եք դաոնում դեպի 60-ական թվականները՝ ճանաչելու՝ թե ո՛՛վ էր էդ հիմնադիր վարպետը— ձեր սիրտը լցվում է անկեղծ հրճվանքով։ Չգիտեք նրա ազատասեր ոգու վրա հիանաք, նրա վաո հայրենասիրության ու ժողովրդասիրության .վրա զարմանաք, նրա հոգու ազնվության մաքրության վրա ուրախանաք, թե նրա սրտի քնքշտթյան ու ճաշակի նրբության վրա։

Եվ ի՛՛նչ իմաստուն ու գեղեցիկ է դնում նա իր գործի հիմքը՝ իրեն հերոս աոնելով Թորոս էևոնին, բյուգանդական բանտում ւիակված հայ իշխանազնը, որ բաստից դուրս փախչելով, հասնում է իր հայրենիքը ազատասիրության շունչ է վ՚ւչտմ, սիրսւ տափս, ոտքի է հանում իր ժողովրդին ու կանգնեցնում է ՛ամուր՝ իր ազատ կյանքով ապրելու։

էսպեսով նա հանդիսանում է մի խորհրդանշան— հայ ժողովրդի ազատասիրության ոգին, մի ոգի, որ թագավորում է հայոց թե պատմական, թե ժամանակակից կյանքի վրա հիմնած գրականության մեջ ե զորանում ու ամրանում է ժողովրդական աժով՝ հերոսական իտրհուրդներից հերոսներ ծնելով։

Հայոց Գրողների Ընկերությունը էսօր եկել է ծաղիկներով ու զարդարել Ծերենցի գերեզմանը նրա մահվան 25-ամյակի ա– ոիթով։

Սակայն էս ծաղիկները չնչին զարդեր են նրա մեծ շիրմի համար։ Սրանց բոլոր արժանիքն էն է, որ մեր զգացմունքների արտահայտությունն են էսօր։ Սրանցով չպիտի զարդարվի նրա շիրիմը, մի շիրիմ, որ զարդարված է տաղանդի, ժողովրդասիրության ու մաքրության անթւաւամ զարդերով, թե լավ գրողի, թե ազնիվ մարդու վսեմ առաքինություններով։ Եվ մենք չենք եկել

189