Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/23

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կացողությունն ու հայացքն ունի, որ առաջնորդում և արդարացնում են յիրան։ Եվ դուք տեսնում եք, որ հաոաջադիմության այդ խոչ ու խութերը տգիտությունն ու խավարն են հարուցա– նում, հասկանում եք, որ կյանքի րնական ընթացքն է այդ։

£այց ի՞նչ կասեք, որ գաղափարների պաշտոնյան ե Գրագիրների մշակն է ստեղծում այդ արգելքները կյանքի մեջ. դարձնելով գադափարի գործն ապարդյուն ե իր առաքելությունն աղետաբեր, ի՞նչպես կբացատրեք, որ այն մարդն է դառնում չարության գործիք, որը լավ է հասկանում ու տեսնում չարությունը ե նրա ողբալի հետևանքը։

Լուսաբանության համար օրինակներ բերենք։

Մի ինտելիգենտ պարոն տողերիս գրողին հայտնում էր իր սրտի ցավը և վրդովված բողոքում էր, թե տգետ տիրացուներին կաշառքով ձեռնադրում են քահանա։ Նրան լսելիս չէր կարելի կասկածել, թե ճշմարիտ է այս մարդու զայրույթը, բայց իսկապես ճշմարիտն այն է, որ հենց այնտեղից նա գնացել էր նույն տեսակ մի գործ հաջողեցրել կաշառքով։

Սրա նման շատերին ենք ճանաչում։

Մի գյուղական ուսուցիչ էլ պատմում էր, թե կաշառքն ա– պականել ու քանդել է գյուղերը։ Նրա ռոճիկը տալու համար տանուտերը 35 ռ. կաշառք պահանջեց, հակառակ դեպքում չէր տալիս գրպանում դրած գումարը։ Ուսուցչին ասացին, որ անվայել է իրան՝ կաշառք տալը ե կարգադրություն եղավ՝ որ եկեղեցու փողերից տան նրա ռոճիկը, իսկ տանուտերի հետ հասարակությունը հետո հաշիվ կտեսնի։ Այսուամենայնիվ ուսուցիչը իր խորհրդատուներից գաղտնի կաշառք էր տվել տանուտերի ն տ բանը վերջացրել։

Այս էլ հոգնակի երևույթ էյ

£այց ավելի լավը։

«Մշակի» նույն 104 համարում, հենց հիշված առաջնորդող հոդվածի տակ տպված է «Վերջին շունչը»— գյուղական ուսուցչի օրագրից մի պատկեր1։ Ուսուցիչը պատմում է, թե ձմռան մի ցուրտ ու բուք օր դատավորն իրան կանչեց Օհանենց Ալեքսանի տունը։ Ալեքսանը– վաթսուն տարեկան մի ծերունի, իր տան

20