Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/25

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


գամ խիստ օրենքներով մաքառում է այդ ա1^աՓ«թյան դեմ, նրա իմացած բոլոր տեղեկութտւնՔերը պատմում են, որ մի քստմնելի ոճիր Է, որ կատարվում 1Է մահամերձ տյ§քասփ <օջա~ խամ, նրա խիղճը ներսից աղաղակում Է այ% անիքաւվռւթյան դեմ, և այսուտմենայնիվ Գրիգորի ա դատաՅ|»|փ հետ ճա կազմում Է մի մտպլ երրորդություն, որ եկեք է կեղեքեյա Յճցանւո ււիրտը իր վերջին շնչին և կատարյալ դարաղու անապավեն ընտանիքի թշվառությունը։ Եվ այդպես Էլ անում են։

Դրանից հետո նա աղավնու ձևերով անում Է իր պատմությունը, հավատացած, որ ղատավորն ու ԳբխթթԶ են մեղավոր այղ եղեռնական գործի մեջ, որ ինքը միայն մի անմեղ բան է արել– գրել Է։ Նրա խիղճը հանգիստ Է, որովհետև Հասում Է) «գյուղական ուսուցիչը եթե ուզո*մ Է մի քանիսի համակրությունը գրավել (!!)„ պետք Է գրագրի պաշտոն Էլ կատարի»։ Իսկ դատավորն ա Գրիգորը ասում են «մե ր գ յ ո ւ ղ ե ր ո ւ մ ա յ դ պ ե ս են հ ա շ վ ո ւ մ»… Թե վատ բան Էր, ինչու վարժապետը գրեց ու ոչինչ Էլ չասաց։ Նրանց խիղճն Էլ Է հանգիստ,— բոլորը հանգիստ են։ Սակայն մի տուն են քանդել երեքը միասին– մեկը վաշխառու, մյասը դատավոր, երրորդն ուսուցիչ, որ այնքան միամիտ կերպով ընթերցողին ասում Է՝ նրանց թշվառության թուղթը «ե ս գրեցիր և, ետ նայելով դեպի ս և տունը, բացականչում Է «Թշվառնե՜ր»^. Ես համոզված եմ, որ այս բոլորն անցնելուց հետո •դատավորն և Գրիգորն Էլ մի-մի ցավակցական բացականչական կանեին— «Խե՜ղճ Ալեքսան», կամ սրա նման մի բան, և դրանից հետո եկեք իրարից զանազանեցեք մի գռեհիկ դատավոր, մի վաշխառու, մի վարժապետ։

Ահա արգելքը, որ հուսահատական մտա^ունքՔեր է հարու– ցանում, որոնք տխուր ձայնով աղաղակած են ձեր տ^տից, թե հասարակության կյանքի ու բսվստի վրա դեռ երկար Է տևե|ա չարության ու տգիտության բռ^ւթյտւնը, որովհետև գաղափսղՓ $շակն Էլ Է %ա% կողմը։